A Guide to Recognizing Your Saints

"" از نفس افتاده" ی ژان لوک گدار ممکن است از مهمترین فیلمهای تاریخ سینمای جهان باشد که هست.می توان آن را در زمره ی محبوبترین فیلمهای تاریخ سینمای جهان آورد و اصلا گرافه گویی نکرده ایم اگر آن را از مهمترین کالتهای تاریخ سینما بدانیم. اما جدای از اینها "از نفس افتاده" اگر نگوییم بدترین، لااقل از بدترین فیلمهای کارنامه ی کاری ژان لوک گدار است. بسیاری از ویژگی های این فیلم ِ عجیب وامدار نابلدی های آخرین پیامبر سینماست. و این کم و بیش داستان خیلی از فیلمهای اول کارگردانهای تاریخ سینماست. حالا اینکه فیلم اول در دهه ی 60 میلادی چه معنایی داشت و حالا چه معنایی جدا.

"A Guide to Recognizing Your Saints" نیز کم و بیش ذهنم را به سمت این قضاوت شاید بیجا می برد که این تصاویر که می بینم حاصل نابلدی فیلمساز است یا اینکه تعمد آگاهانه ای پشت آنهاست...می توانم بگویم که کنجکاو هستم فیلمهای بعدی دیتو دانتیل را ببینم. "...A Guide" اما فیلم متوسطی ست. بازی های بسیار خوبی دارد و در روایت می توانست شگفت آوری کند اما از جایی به بعد نه.در جا زد...بگذریم. فیلم چشمان مرا تر کرد. هر چند که وقتی اینچنین گروه بازیگری محشری داری که در راسشان جواهری چون چاز پالمینتری می درخشد خیلی کارستان نیست خلق همچو صحنه هایی. و راستش با اینکه فیلم را دوست دارم هیچ سکانسی از آن بنظرم خوب و بیادماندنی نمی آید. و حالا بروم در خیالم فیلمی بسازم که چاز پالمینتری رل اصلیش است. با آن نگاه های درجه یک...و طرز ادای رندانه ی دیالوگها. فیلم گانگستری ساختن بازیگر خوب می خواهد.

TaGs: گدار, A_Guide_to_Recognizing_Your_Saints, از_نفس_افتاده, کالت, چاز_پالمینتری

+ نوشته شده چهارشنبه ۵ مهر ۱۳۹۶ در 23:8 توسط حامد |