خانه دختر
یه تصوری که همیشه از بهشت داشتم این بود که "حبیب محبیان" ته یه جنگل تو خط افق وایساده. یه پاشو تکیه کرده برای گیتارش و میخونه... خورشید پشتشه و کلا نوره. انگار که اون پشت جای بهتری هست.. تقریبا مطمئنم اگه بهشتی وجود داشته باشه صدای حبیب دائم توش پخش میشه.
برچسب:
نویسنده: بردیا قاسمیپور